หยุด... นะ... ตัวเอง

คุณ... เคยเบื่อบรรยากาศในที่ทำงานบ้างไหม 

คุณ... เคยอยากลาหยุดงานหลายๆ วันบ้างไหม

คุณ... เคยอยากหลบไปที่ไหนไกลๆ นานๆ บ้างไหม

คุณ... อยากไปเที่ยวกับเพื่อนให้สนุกสุดเหวี่ยงบ้างไหม

คุณ... เคยคิดที่จะลาออกจากงานประจำตลอดเวลาบ้างไหม

@ <<< ฉัน... เคยมาหมดแระ >>> @

หากแต่ตอนนี้ เมื่อยุติบทบาทชีวิตแบบมนุษย์เงินเดือน ๑๐๐ %

ผลงานที่เต็มใจตั้งใจทำกลับไม่เข้าตา กลายเป็นว่าวันๆ ไม่ได้ทำอะไร

ฉัน... เบื่อวันหยุดจัง

ฉัน... อยากมีอะไรให้ทำ

ฉัน... ไม่อยากอยู่บ้านอย่างนี้

มันปวดใจ… เพราะความอ้างว้างรึ เปล่าหรอก 

อยากร้องไห้… เพราะความไม่เข้าใจ... ของคน... บางคน

@ <<< แต่ มันคงไม่มีประโยชน์ >>> @

   

ชีวิตนี้ ต่อให้ไม่รู้อนาคตยาวหรือสั้นฉันใด

ก็ยังมีอะไรดีๆ อีกมากมายให้เรียนรู้และฝึกฝน

ขอทำตามความคิดและความต้องการของตัวเองบ้าง

อย่างน้อยๆ ก็เพื่อแต่งแต้มรอยยิ้มที่ขาดหายไป

<<< อย่าบอกนะ ว่าฉันกำลัง... คิดผิด >>>

ไม่แปลกหรอก ที่ใครๆ จะไม่เข้าใจฉัน

หรือที่พากันคิด วิพากษ์ วิจารณ์ไปต่างๆ นานา

ทุกคนมีสิทธิ์อันชอบธรรม เชิญทำกันได้ตามสบายเลย

ความอดทนของฉันมีเหลือเฟือและเชื่อว่าไม่น่าจะหมดลงง่ายๆ

ฉัน... เป็นเพียงปุถุชน คนธรรมดาคนหนึ่ง

 เมื่อรับรู้ ย่อมมีเจ็บปวด ทุกข์ร้อน และเศร้าหมอง

ที่ไม่ได้โต้ตอบก็ใช่ว่าไม่รู้สึกรู้สา หรือ ไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

หากแต่การข่มอารมณ์ คือบทเรียนชีวิตที่ต้องฝึกเพื่อบรรลุให้จงได้

ป่วยการไปห้ามปากคนอื่น

ห้ามใจตัวเองนี่แหละดีที่สุด มีประโยชน์สูงสุด

ก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง แม้จะรู้สึกว่าตัวคนเดียวก็ตาม

กาลเวลาที่ล่วงผ่านทำให้รู้ว่า พ่อกับแม่ยังภาคภูมิใจในตัวฉันได้เสมอ

เพราะทุกๆ ประเด็นที่เกิดขึ้น ล้วนแต่ไม่ได้เริ่มต้นจากฉัน

และมันยุติลงไปง่ายๆ เสมือนว่าได้กลืนลงท้อง

@ <<< นั่นเอง คือ หยุด!... แบบเอาอยู่!! >>> @